قرار بود بنا به دعوت دانشکده ی زبان (اسپانیایی) سخنرانی در دانشگاه علامه طباطبایی داشته باشم در مورد تاثیر موسیقی شرق و به خصوص موسیقی ایران در موسیقی اسپانیا و به خصوص اندلس که متاسفانه بدلیل تداخل این برنامه با سفر به ترکیه مجبور شدم که آن را کنسل کنم .

و اما سفر

سفر ما به مناسبت سالروز وفات مولانا است و به این شکل است که از طرف چند مرکز فرهنگی در ترکیه تیم ۳۰ نفره ای از ایران دعوت شده اند

که این تیم متشکل از شعرا  و نقاش و موزیسین ها است 
تیم شاعران که به سرپرستی استاد محمد علی عبدالملکیان می باشد و چند تن از اساتید شعر هم در این سفر حضور دارند

و البته بنده (سروش قهرمانلو) نوازنده ی سه تار  به همراه نیما افتخار شاهرودی نوازنده ی دف و تنبک و استاد سیامک شریفان (آدرس وب بلاگ ایشان)  (نقاش .مجمسمه ساز و....) در این تیم هستیم

بنا داریم تا با هماهنگی های قبلی که با مراکز فرهنگی در ترکیه داشته ایم در محافل رسمی آنجا برنامه هایی اجرا کنیم  و همین طور از این سفر فیلم مستندی تهیه  خواهد شد و البته گویا این برنامه برای خبرگزاری های ترکیه نیز جالب توجه بوده است و آنها خود را برای پوشش خبری این سفر آماده کرده اند که در صورت تحقق این موضوع آنها را نیز برایتان نمایش خواهم داد .

این تیم سفر خود را از راه هوایی به مقصد استانبول در تاریخ ۲۲ آذر آغاز می کند و پس از چند روز از راه زمینی به آنکارا می رود و باز هم به صورت زمینی پس از چند روز به قونیه می رود و سپس از راه زمینی به استانبول باز می گردد که ان شالله از راه هوایی به تهران باز می گردد و البته در هر سه شهر یاد شده در ترکیه به سخنرانی و شعر خوانی و اجرای موسیقی و نقاشی خواهد پرداخت  .مدت سفر هشت روز می باشد .

با تشکر از توجه تان

سروش قهرمانلو  

اجرای موسیقی توسط

سید مرتضی فلاحتی (بامداد) / نیما افتخارشاهرودی/سروش قهرمانلو

پنج شنبه۲۸ آبان ۱۳۸۸ ساعت ۴ تا ۷ خانه ی هنرمندان ( خیابان ایرانشهر) تالار بتهوون

اختتامیه ی جشنواره ی کتاب سال جایزه ی قیصر امین پور

خبر دوم

اجرای موسیقی توسط سروش قهرمانلو و نیما افتخار شاهرودی

و خانم ژاله علو

شنبه ۳۰ آبان ۱۳۸۸ ساعت ۴ تا ۷ خانه ی هنرمندان  تالار بتهوون

افتتاحیه ی پنجمین دوره ی جشنواره ی زنان فیلمساز جایزه ی پروین

مطلب زیر مربوط به مصاحبه ای میشه که اخیرا به تاریخ ۱۵ آبان ۱۳۸۸ در رادیو جهانی صدای آشنا - برنامه ی در انتهای سکوت داشتم

متاسفانه گویا هنوز فایل صوتی آن را در وب سایت نگذاشته اند در این مصاحبه یادی از اساتیدم داشتم (استادان : محمد یگانه . شاهپور هدایتی فرد . و استاد ارجمندم استاد ذوالفنون) و همین طور از استاد نقاشی و طراحیم در دوره ی کودکی استاد مهران صدر السادات و همین طور یادی از محفل هنری محقق ارجمند کلیم الله توحدی کردم ..... و در ادامه ی برنامه به اهمیت پرورش گوش موسیقی از دوران کودکی اشاره کردم که در دوران امروز موسیقی کودکمان تقلیدی از موسیقی غرب است و این به جایی میرسد که کودکانمان در آینده گوششان فواصل موسیقی ایرانی را نمی شناسد و با یک چهارم پرده ها آشنا نخواهند بود  در حالی که یکی از بخش های مهم و ابتدایی موسیقی ما همین فواصل آن می باشد و مثالی که برای این برنامه آماده کرده بودم مجموعه داستاهای سوپر اسکوپ ( چهل داستان ) بود که از برنامه های "حسن و خانم حنا " به آهنگسازی و نوازندگی استاد "جلال ذوالفنون" و "خروس زری پیرهن پری" به آهنگسازی و نوازندگی "استاد حسین علیزاده" و برنامه های "علیمردان خان "   "پینوکیو و روباه مکار "  " آوازه خوان شهر قصه ها " "گربه های اشرافی  یا گربه های زیر شیروانی" " شهر قصه" و .........یاد شد و بخشی از نوار قصه ی "حسن و خانم حنا" پخش شد و چگونگی تاثیر این نوار ها بر روی گوش هم نسل های خودم را با دوست عزیزم "مجید پوستی " کارشناس برنامه بررسی کردیم و اشاره کردم که من در سن ۶ سالگی با دستگاههای موسیقی ایرانی و فواصل آن آشنا شده بودم و استاد ذوالفنون و استاد علیزاده روی من و امثال من از کودکی سرمایه گذاری کردند تا هم برای خودشان هم برای موسیقی ایران شنونده بسازند و البته نشان داد که در این راه موفق بودند.

و در این برنامه قطعاتی از آلبوم خاطرم در آتش است که به زودی منتشر خواهد شد ( به آهنگسازی و نوازندگی اینجانب )پخش شدو قطعاتی هم به صورت زنده با سه تار نواخته شد  و چون این آلبوم در فضای موسیقی تلفیقی است به بحث در مورد نحوه ی تلفیق در این آلبوم پرداخته شد و اشاره کردم که برای جذب مخاطب جدید نیاز به اصوات جدید داریم و البته با شناخت صحیح از موسیقی ایرانی می توان با حفظ هویت دست به تلفیق زد و بر خلاف دیگر آلبوم هایی (که من آنها را شنیده ام) در این تلفیق فواصل موسیقی ایرانی تعدیل نشده اند و از گردش ملودی های خاص موسیقی ایرانی استفاده شده است.

برنامه به صورت زنده به مدت یک ساعت به سردبیری محمد جواد بشارتی پخش شد

برای دیدن عکس های این برنامه ی رادیویی اینجا را کلیک کنید

سروش قهرمانلو

خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران
سرويس: فرهنگ و ادب - ادبيات

هم‌زمان با بيستم مهرماه - روز بزرگداشت حافظ -، مراسم ‌«شبي با حافظ» از سوي دفتر شعر جوان برگزار شد.

به گزارش خبرنگار بخش ادب خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، در اين برنامه، ضياء موحد، بهاء‌الدين خرمشاهي، محمدرضا عبدالملكيان و يوسفعلي ميرشكاك سخنراني كردند و تعدادي از شاعران به شعرخواني پرداختند.

ضياء موحد در سخناني گفت: مشغول نوشتن مقاله‌اي بودم مبني بر اين‌كه آيا براي ارزيابي شعر معيار كلي داريم يا نداريم. و آيا براي نقد ادبي معيار كلي نمي‌تواند وجود داشته باشد؟

اين شاعر در ادامه‌ي اين توضيح به تعريفي از شعر اشاره و اظهار كرد: به نظر مي‌رسد شعر آن‌ چيزي است كه مي‌نويسند. اما وقتي به شما بگويند شعري روي كاغذ بنويسيد و شما ننويسيد، به اين معنا نيست كه شعر وجود ندارد. شعر وجود دارد. يا مي‌گويند شعر چيزي است كه در ذهن شاعر مي‌آيد؛ اما باز اين هم شعر نيست. كم نيستند شاعراني كه شعري مي‌گويند و بعد درباره‌ي آن كه بپرسيم، بگويند نمي‌دانم. در مورد شاملو اين اتفاق افتاده است. حال شعر در ذهن مخاطب چيست. بايد گفت به تعداد خوانندگان شعر، معنا وجود دارد. با طرح اين موضوع مي‌خواستم بگويم كه به شعر حافظ چگونه بايد نگاه كرد.

موحد ادامه داد: سال 48 با بهاءالدين خرمشاهي همكاري داشتم. ديوان كهنه‌اي از حافظ با مقدمه‌ي ايرج افشار منتشر شد. آن‌را خواندم و عصباني شدم و ديدم با شاعري روبه‌رو هستم كه نه وزن را مي‌شناسد و نه قافيه را و نه معنا سرش مي‌شود. يعني گاهي به خاطر اشتباه نگارش كاتبان، خيلي واژه‌ها و عبارات درست كتابت نشده و مصححان هم به اين‌ها توجه نكرده‌اند. با ديدن برخي از اين نسخه‌هاي تصحيح‌شده، در همان سال، مقاله‌ي «حافظ و نقص اهل عصر» را چاپ كردم. يكي از اعتراضاتم به اين نسخه‌شناسي‌ها اين است كه بايد گفت، حافظ همين ديوان‌هايي است ما داريم. اگر حافظي پيدا شود به خط خود حافظ، باز هم ختم كلام نيست. براي اين‌كه شاعراني را ديده‌ام كه در آخر عمر خود در شعرشان دست برده‌اند و بعضا آن‌را خراب كرده‌اند. حافظ هم مثل هر شاعر ديگري شعر قوي و ضعيف دارد.

او همچنين گفت: در مقاله‌اي ديگر، حافظانه‌هاي او را جدا كردم كه در حدود يكصد غزل شد. البته بهاءالدين خرمشاهي معتقد است حافظ 50 غزل ناب دارد. زماني رابرت بلاي به ايران آمده بود. او پشت بسياري از ترجمه‌هايي كه از مولوي در آمريكا شده است، قرار دارد. به او گفتم گمان نمي‌كنم در هيچ فرهنگي در دنيا نظير شمس تبريزي وجود داشته باشد و او گفت حافظ‌تان هم همين‌طور است.

موحد سپس با اشاره به برخي ديگر از نسخه‌ها يادآور شد: زماني هم گفتند نسخه‌اي پيدا شده كه در زمان خود حافظ كتابت شده است. آن‌را چاپ كردند و چه‌ها كه نكردند و رونمايي گرفتند و در طول سه روز به چاپ سوم رسيد. اما در آن نسخه هم ديدم با شاعري روبه‌رو هستم كه مرتبا بين دنيا و آخرت در رفت‌وآمد است. اگر كسي به شما گفت سعدي بهتر از حافظ است يا برعكس، دروغ محض است. اين دو شاعر با هم قابل مقايسه نيستند و هر كدام در محل خود‌ند. سعدي يكي از پايه‌گذاران زبان فارسي است و اگر او نبود، زبان فارسي را نداشتيم. اگر حافظ را هم نداشتيم، يك شاعر اعجوبه‌ي جهاني را كم داشتيم. همين و لاغير.

در ادامه‌ي برنامه، بهاء‌الدين خرمشاهي پس از شعرخواني در سخناني اظهار كرد: از بين غزل‌هاي حافظ به نظرم 50 غزل از ناب‌ترين غزل‌هاي او هستند و فكر نكنيد اين تعداد كم است؛ 50 غزلي كه هركس ببيند، مي‌گويد كه بالاتر از آن شعر نيست. البته شايد اگر خود حافظ بود، 200 غزل را انتخاب مي‌كرد.

اين حافظ‌پژوه سپس با اشاره به برخي از شرح‌ها و تفسيرهايي كه بر شعر حافظ نوشته شده است، توضيح داد: خيلي‌ها آمده‌اند شعر خوب حافظ را به نثر بد خود تبديل كرده‌اند كه اين از بي‌حكمتي‌هاست.

خرمشاهي در ادامه، مقاله‌ي طنز‌آميزي را با عنوان «استشهاد‌هاي ظريف شعر حافظ» خواند و همچنين غزل‌هايي از اين شاعر را با آوردن نمونه‌هايي، و گفت: از جمله درباره‌ي غلامحسين مصاحب،‌ زماني كسي كه با او مشكل داشت، اين شعر حافظ را خواند كه: از مصاحب ناجنس احتراز كنيد. يا درباره ورود امام خميني (ره) به ايران، گفتند: ديو چو بيرون رود، فرشته درآيد.

همچنين محمدرضا عبدالملكيان در سخناني خاطرنشان كرد: پيشنهاد اين برنامه در روز بزرگداشت حافظ شعر فارسي، توسط بچه‌هاي دفتر شعر جوان مطرح شد و موجب خوشحالي است كه شاعران جوان‌مان، علي‌رغم همه‌ي فراز‌وفرود‌هاي فرهنگي در كشور و طرح بسياري از گونه‌هاي شعري، به اين نتيجه رسيدند كه به هرحال، چشمه و سرچشمه‌هايي مثل مولوي، سعدي و حافظ را نبايد فراموش كرد.

اين شاعر و مديرعامل دفتر شعر جوان افزود: از دغدغه‌ها و نگراني‌هاي اهل فرهنگ و شعر، كم‌توجهي‌هايي است كه در چند دهه‌ي اخير نسبت به مشاهير ادبي و فرهنگي ما صورت پذيرفته است. در كشورهاي هم‌جوار مثل تركيه و تاجيكستان، چهره‌هايي از جمله نظامي گنجوي و رودكي بر تارك فرهنگ آن‌ها مي‌درخشد و جاي تأسف است كه ما يك دانشگاه به اسم حافظ نداريم و يك تنديس از حافظ، سعدي و مولانا در كشور ديده نمي‌شود؛ غير از چند خياباني كه به اسم اين بزرگان است. آن وقت در قونيه همه‌چيز رنگ مولانا دارد. چه ايرادي داشت كه فرهنگسراها به اسم مشاهير ما باشند؟ حالا كه دولت دهم هم عنوان كرده، اولويت فعاليت‌هايش فرهنگي است، انتظار مي‌رود كه به صورت جدي در پي تحقق اين معنا باشيم.

يوسفعلي ميرشكاك هم گفت: نبايد به اين فكر كنيم كه حافظ مي‌خواسته بگريد يا ببويد. فكر كنيم چرا حافظ محل مراجعه‌ي ماست و حافظ همه چيز ماست. شاعري چيز ديگري است و پاسداري از هويت باطني مردم چيزي ديگر. شعر قبل از فردوسي شروع شد و با رودكي در مقابل زبان عربي به استقلال رسيد. هرچند ديوان آن مرد بزرگ از بين رفته و امسال هم كه سال اوست، هنوز هيچ كاري برايش نكرده‌ايم و وقتي ديگران در كشورهاي همسايه شروع مي‌كنند، ما هم ناگهاني بزمجه‌مان را درون ديگ مي‌اندازيم.

اين شاعر ياد‌آور شد: با فردوسي، تاريخ و زبان ما شروع مي‌شود؛ تاريخ منش و بينش انسان ايراني. فردوسي آمد و بر طرح اساطير ايران در نظم كار كرد كه زبان را نجات داد. بواطن و بينش‌ها و منش‌ها را به سمت خود جذب كرد و شاهنامه شروع كرد به عقب‌راندن اعراب تا آن‌سوي كرخه. او چون هويت ويژه‌ي انسان ايراني را مطرح كرد، كارش درگرفت.

ميرشكاك سپس گفت: منظر ديگري از اين هويت ايراني را سنايي غزنوي، عطار و مولانا نشان‌ دادند و خواجه‌ي شيراز در اين ميان روي نقطه‌ي كانوني هويت انسان ايراني است. البته ما دچار افراط و تفريط‌ هستيم. برخي او را عارف تمام مي‌دانند و برخي هم مثل شاملو سعي كردند او را ماترياليست كنند. حافظ ما را دعوت مي‌كند به اين‌كه چگونه يك چوب به دست بگيريم و روي طناب راه برويم. او شاعر قرن هشتم است؛ زماني كه ديگر انسان ايراني شهر‌نشين شده است. حافظ هر دو وجه افراط و تفريط را نفي مي‌كند.

اين منتقد در ادامه متذكر شد: حافظ از حيث شاعري به يك معنا از همه‌ي بزرگاني كه نام بردم، مرتبتش پايين‌تر است و وامدار همه از حيث لفظي است. اما در تفكر به مقامي رسيده است كه بتواند تعادل بين هويت قومي و ديني را در غزل به انسان ايراني يادآور شود. او سعي مي‌كند اين‌ها را مهار كند. به همين دليل در ديوان او مجموعه‌اي از تناقض‌ها و پارادوكس‌ها را مي‌بينيم كه اين تناقض‌ها در درون ما ايراني‌هاست. ماييم كه حافظ هستيم در مجلس و دردي‌كش در محفليم. اين همه ماييم كه گاهي اهل خراباتيم و گاهي اهل مسجد. به همين دليل است كه حافظ ديوانش در كنار كلام خداوند قرار مي‌گيرد.

او در ادامه تصريح كرد: لطماتي كه به ما وارد شده و مي‌شود، به اين دليل است كه با تفكر حافظ ارتباط دقيق و عميق نداريم و در او نمي‌نگريم. يك عده او را ناسوتي و ديگران لاهوتي معرفي مي‌كنند. بعد از حافظ كسي را نداريم كه اين تفكر را چنان از آن‌ خود كرده باشد كه بتواند مسير او را ادامه دهد.

به گزارش خبرنگار ايسنا، در اين برنامه، هادي خورشاهيان، رضا صفريان، گروس عبدالملكيان، فاطمه راكعي، عبدالجبار كاكايي، محمدسعيد ميرزايي، مهدي مظفري ساوجي، امير مرزبان، آرش شفاعي و عليرضا راهب در فواصل برنامه شعرخواني كردند و برنامه‌ي موسيقي توسط سروش قهرمان‌لو، سيدمرتضي فلاحتي و نيما افتخارشاهرودي اجرا شد.

(مطالب فوق برگرفته از ایسنا بود ولی خبرگزاری کتاب که لینکش گداشته شده است برداشت دیگری از این برنامه داشت که می توانید ببینید )

لینک خبرگزاری کتاب

لینک خبر شبی با حافظ (ایسنا)

 بهالدین خرمشاهی و ضیا موحد  و .........

و اجرای موسیقی توسط گروه موسیقی سنتی متشکل از :

آواز : سید مرتضی فلاحتی (بامداد)

سه تار : سروش قهرمانلو

دف و تنبک : نیما افتخار شاهرودی

آدرس : خیابان شریعتی . خیابان دولت .نبش خیابان نعمتی . خانه ی شاعران .

زمان : دوشنبه  ۲۰ مهر ساعت ۴:۳۰  

روحش شاد

مطلب فوق در تاریخ ۲۸ /۵/۱۳۸۸ چاپ شده است